Jeżeli uważasz się za fana fantastyki naukowej a nie znasz jeszcze Diuny (Dune) Franka Herberta, masz zaległość, którą powinieneś jak najszybciej nadrobić. Książka ta to nie tylko świetna fabuła i doskonała kreacja rzeczywistości, to tragedia grecka, która zrzuciła jarzmo trzech jedności i przeniosła swą akcję daleko w kosmos i daleko w przyszłość.

Blade Runner, którego już książkowa wersja była recenzowana na łamach blogu, jest klasyką kina science fiction, z tym zgodzi się zapewne każdy. Film zdecydowanie nie należy do grupy filmów ładnych, prostych i przyjemnych. Przyjemny to może i jest, ale przyjemność tę docenią jedynie prawdziwi wyjadacze i miłośnicy gatunku.

Recenzując Odyseję Kosmiczną powinienem stworzyć na blogu nową kategorię, coś pokroju kącika staroci. Bez wątpienia bowiem film Kubricka jest najstarszym do tej pory recenzowanym na stronach serwisu, powstał bowiem w 1968 roku. Już widzę kursory młodszych czytelników zmierzające w kierunku krzyżyka zamykającego zakładkę – faktycznie, nie dziwię się im. By bowiem dotrwać do końca filmu, trzeba być prawdziwym miłośnikiem gatunku science fiction.

Stargate: Continuum to trzeci film spod znaku Stargate, a drugi z ekipą SG-1 znaną z serialu. O nowości ciężko tutaj mówić, produkcja ma już bowiem pół roku na karku, premierę miała bowiem 29 lipca 2008 roku. Scenariusz napisany przez Brada Wrighta i Jonathana Glassnera wcielił w życie reżyser Martin Wood.

Jak mantrę potwarzam złotą zasadę, że odcinek pilotażowy ma obowiązek zachęcić widza do oglądania danego serialu – bez tego już na samym początku serial może ograniczyć swoją widownię do masochistów, którym wszystko jedno co oglądają, byle by należało do gatunku Science Fiction. Pilot serialu Dollhouse niestety nie zachęca…