Oglądając niektóre produkcje fantastycznonaukowe nie mogę oprzeć się wrażeniu, że są one przeznaczone przede wszystkim dla młodego widza. Dla bardzo młodego widza. Inne, w znacznie mniejszej ilości, skierowane są do widza dorosłego. Dominują jednak seriale familijne, które niosą ze sobą lekką przygodę, zwykle też jakieś przesłanie i nie niosą kontrowersji. Są one politycznie poprawne i nie znajdzie się w nich kwestii problematycznych lub moralnych dwuznaczności.

Nie tylko polska telewizja nie rozpieszcza fanów fantastyki naukowej, ale wydaje się, że sami producenci mają z tym poważne problemy. Szukając nowego serialu z tego gatunku, natrafia się na zewsząd ziejącą pustkę. Na dziesiątki lat telewizję opanowały Star Treki a później Stargate, ze świecą szukać czegoś więcej. Owszem, notuje się pewne epizody, ale tylko epizody.

Życie nie zawsze idzie takim torem, jakiego byśmy pragnęli. Czasami zdarza się nam popełnić czyny, których żałujemy albo stracić bliską osobę, którą chcielibyśmy odzyskać. Czy nie byłoby pięknie móc cofnąć się w czasie i naprawić szkodę, którą wyrządziliśmy albo tę, którą wyrządzono nam? Cofnąć się, naprawić zło i wieść nowe, lepsze życie?

Crichton jest bohaterem pełnym humoru i wewnętrznej siły. Wrzucony w irracjonalny świat aby się w nim nie zagubić, posiłkował się absurdem seriali telewizyjnych, przekładając wszystko, co się dało, na jego język. Niezwykłe przygody Johna wywołują liczne skojarzenia z różnymi tekstami kultury masowej, także jego własne. Niejednokrotnie posługiwał się nazwami miejsc i postaci z Gwiezdnych Wojen, [...]

Tunel czasoprzestrzenny, to anomalia w czasie i przestrzeni, czyli wielki niebieski lej. To właśnie przez niego komandor Crichton dostał się do odległej części wszechświata i tylko przez niego mógł wrócić na Ziemię.